محمد جعفر بن محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني
فضايح الصوفيه 122
فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى )
طور كلاهها وجامهها نپوشند ومريدان را بپوشانيدن آن امر كنند ، وكلاه وخرقه به ايشان دهند . واكثر اين فرقه طالب رقص وسماع باشند ، و بيشتر ايشان نيز - مانند جمهوريه - عقايد ومذاهب اكثر طوايف صوفيّه را درهم آميخته ، از براى خود يك مذهب ساختهاند ، وپيران گمراه خود را در ميان مردمان رواج وشهرت دهند ، وجهّال را دوست ايشان گردانند ، و منكر سادات وعلما باشند ، و همه را دشمن دارند ؛ به تخصيص كسى را از ايشان كه در بيان حال صوفيّه مداهنه ننمايد . و اگر شخصى تحصيل علم را وجه معاش خود كرده باشد ، نه از براى رضاى خدا ، بنابراين خود را از ايشان شمارد و بازار آن بى دينان را گرم نمايد ، ايشان نيز بازار آن دوستِ دنيا وغافل از دين را گرم سازند . ومكرّر ديديم كه : مردى از علوم دينيّه بلكه از سواد خوانى بى بهره بود ، به مجرّد آنكه شعر گلشن راز را معنى مىگفت اين گروه او را اعلم وافضل علما مىگفتند . وگاه باشد كه : شخصى عالم باشد امّا به سبب آنكه طالب دنيا باشد وبيند كه اين طايفه بسيار شدهاند ، وبسيارى از عوام كالانعام را فريب دادهاند ، خود را صوفى نام كنند كه شايد اين طايفه او را در ميان عوام شهرت دهند ، وجماعتى راكه فريب دادهاند دوستاو گردانند ، يا خواهد كه جماعتى